ecololia

سد سیوند در شهرستان پاسارگاد ؛ با دستور ریاست محترم جمهور و با حضور فلان کس وزارت نیرو آبگیری شد.

مجری اخبار تلویزیون با لبخندی بر لب ؛ گه فوق را تناول فرمود . امروز، یک روز پس از روزجهانی بناها و محوطه های تاریخی ؛ تنگه بلاغی با 130 محوطه تاریخی به آب بسته شد. آب حرمت دارد ... به  شاش بسته شد

1. در اینترنت بی سرعت فیلتر شده آشغال که نمی دانم چرا هنوز مورد استفاده ما ایرانیان کج سلیقه است ، اگر جست و جو بفرمایید : تنگه بلاغی . می رسید در اولین گام به عنوانی که مثل فحش می ماند در این روز : سد سیوند تهدیدی که فرصت شد .

در ذیل متن مزخرفاتی هم هست از طه هاشمی. که امروز به یاد مسئولان نانخانه میراث فرهنگی ، صنایع دستی ، گردشگری وبقیه خزعبلات ؛ نمانده است. جایی که میفرمایند ؛ ایضا در اخبار رسانه ملی که تحقیقات سه ساله باستان شناسان ایرانی و خارجی ( که خارجی بودنشان برای خرفهم شدن ما خیلی مهم است ) در تنگه بلاغی در عمق نمیدانم چند متر نشان داده که چیزی برای کاوش وجود ندارد و لاجرم آبگیری سیوند مانعی ندارد. بازگردید به مزخرفات خود آقایان و ... پروژه مزخرف نجات بخشی ... انگار نه انگار که حس حضور این همه انسان ، این همه عبادت کننده مقبره کوروش ( راستی کسانی دوست داشتند امسال را سال کوروش بنامیم ) ، عابران جاده هخامنشی ؛ زیر آب می رود

2. سال 1371 سال آغاز سد سیوند است. آن وقت هایی که سرداری ؛ سپاه سازندگی به راه انداخته بود و با شعارهای مسخره ای چون تعدیل اقتصادی ؛ توسعه بر محور کشاورزی و بزرگتر از همه سازندگی . که بزرگترین نماد آن سد بود. چه سازه ای بزرگتر از سد. که سردار بر فراز آن بایستد و به تاریخ ایران ، امیرکبیری دیگر افزوده شود ... سال 1384 ما به سردار رأی دادیم ... سال 1385 ما به سردار رأی دادیم ...

ملتی هستیم که حاضریم هر بهایی برای مفلوک شدن بپردازیم. رأی که چیزی نیست... عادتمان است

3. یکی سردار سازندگی شد و با کارگزارانش بر تمام تپه های این ملک رید... آن چه ماند را سیدی که با شعار اصلاح و 6 ماه بعد به راه صلاح رفت ؛ مزین فرمود.

برای این « مردی از جنس مردم » چه ماند. هیچ. پس ایشان تصمیم به آب بستن گرفت. پس به چشم به هم زدنی به اعتبار ، آبرو ، هویت ، فرهنگ ، تمدن ، پول ، اقتصاد ، اعتقاد و هر کوفت دیگری که داشتیم آب بست... آب حرمت دارد ...

4. رسانه ملی که خبر آبگیری سد سیوند در پاسارگاد را با لبخند تحویل من داد ، دو سه شب پیش چنان مرثیه ای برای خشایارشا ؛ از زبان عالمی خواند که حیران شدم. یعنی رسانه ملی دارد از آن رژیم شاهنشاهی ستم پیشه با چند صفت اضافه ؛ دفاع می کند. رسانه ای که تا کنون جز برای تمسخر جشن های 2500 ساله حرفی درباره هخامنشیان بر زبان نمیراند ... ما که چنین راحت بر پیشینیان مان ، اعم از ملت و دولت ( که لاجرم مورد پذیرش آن ملت بوده است و برآمده از آن ) ریده ایم ؛ ما که سالهاست تمام همتمان بر پاک کردن گذشته هاست ؛ چگونه از ناسزاهای فیلم 300 که بس رقیقتر از آنچه خود گفته ایم و کرده ایم است بر میاشوبیم و دن کیشوت وار به جنگ هالیودد میرویم با دم زدن از زیبارویی خشایارشا در تلویزیونی که به زحمت بیننده ای دارد...

آب ببند به سیوند و برای استغفار ؛ فحشی نثار سازنده 300 کن ...

5. سازمان میراث ال و بل ... یک وانت بار اسم دارد ؛ یک خروار نانخور و تا چندی قبل ( الان هم ) ؛ ملک دارودسته سردار بود. این چند تابلو را برگزیده ام از هنرنمایی های سازمان ال و بل :

فرش ترکمن ؛ تقریبا اصیل ترین دست بافی است که در گذر زمان اصالت نقش خود را حفظ کرده است. نقش های این فرش ؛ شامل نمادهای طوایف مختلف است : سالور ، تکه ، گوکلان و ... / در ترکمن صحرا نه تعاونی فرش هست. همه مقروض ... / در ترکمن صحرا ، زن ترکمن برای بافت فرش روزی 700 تومن میگیرد. مزد سیب زمینی کندن 3000 تومن است / هر سال که میروی بازار فرش خالی تر است ....

خانه طباطبایی ها در کاشان ، ایضا حمام فین و هر جا که دوست داری در کاشان ؛ خانه تقوی ها و شیرنگی ها و ... در گرگان ؛ کاروانسرای سبزوار ( قسمت عمده ایش کارگاه موزاییک ) ؛ ارگ کریم خان زند در شیراز و برو ... تمام شده است نان دانی ، اتاقها انباری یا دفتر کار آقایان و خانمها ، یا در بهترین حالت کارگاه آموزش فلان چیز ... یک کیوسک دم در : بلیط رنگی با توضیحی البته درباره اثر ... روی دیوارها : حسن از سومار / بچه ساوجبلاغ ...

چه حرصی خوردم از آن فواره های نیمه خراب باغ فین ؛ آن قهوه خانه مزخرف ؛ آن بند و بساط دیوانه کننده در کاروانسرای قدمگاه ، و آن گچ مالی مزخرف آجرهای سلجوقی در لاهیجان ... آن سنگ مرمر بنای امامزاده نور ، آن سنگ قبرهای رها شده در موزه گرگان ... سیلک ؛ چنان به غربت ... و آن ماجرای نقش رستم ... و آن الواح از دست رفته هخامنشی ... موزه های سراسر جهان با آثاری از ایرانیان ... آن نقشهای قالی ایرانی ثبت شده به نام هندوستان ... حصیرباف در گیلان پیدا نشد ؛ جز یکی ... بافت قدیمی شاهرود ؛ رها شده ... مقبره بایزید ؛ رها شده ...

رسانه ملی داغ 300 دارد ...

6. گاهی دوست دارم به علی صادقی بگویم نماند. اینجا فقط حرص خوردن است ... 19 تیر یکی از دوستان با لباس زیر به ما پناه آورد ... کوی ... ما آواره خیابانهای غرق در صدای موتورسواران شدیم ... نگران باطبی ، بقیه گم شده ها ... به فهرست اصلاح طلبان مجلس ششم رأی دادیم ، چقدر اضطراب داشتیم ... چقدر بحث کردیم که 27 میلیون رأی خیلی مهم است و نبود ، حرص خوردیم ... انتخابات مجلس هفتم اگر برگزار نشود ... اگر خاتمی به دیدن گنجی برود ... این گنجی است ، این عکس ... به Hashemi 2005 رأی بدهید ... نگران ... محصول لپ لپ ... به Hashemi2006 رأی بدهید ... آیا اگر حمله کنند ... جهانبگلو ... فعالان زنان ... سیوند ... چهارباغ ...

راستی یادتان هست چهارباغ ؛ آن ساختمان مزخرف ... منو ریل یادتان هست ... اختلاس 350 میلیاردی شهرداری تهران ...

راستی می دانید چند درخت در یک شب میتوان برید...

راستی میدانید نتیجه سفرهای استانی مردی از جنس مردم چه شد ( یکی ش را می گویم : تعداد جاده های گلستان – سمنان از یک جاده مزخرف به چهار جاده مزخرف افزایش یافت )

کاش علی صادقی نماند ...

7. راستی چند نفر میدانند خشایارشا چه بود و چه کرد ( میثم خلیل نژاد بسنجد... )

در روسیه دانش آموزان تمام آثار کلاسیک شان و تمام تاریخ روسیه و تمام تاریخ جهان را میخوانند ... خیلی جاها این طوری است... در ایران تا چند سال قبل هنوز شعرنو کشف نشده بود ... هنوز هم نشده ... راستی عباس نعلبندیان که بود ... مکتب سقاخانه چه کرد ... سیحون که بود ... میدانید معاصر یعنی چه ...

یعنی پروین اعتصامی باش و اشک یتیم بسرای به شیوه هزار سال قبل ... نیما یوشیج نباش و هست شب ننویس به شیوه ای معاصر ... یکولیا و تنهایی او را خوانده ای ؛ تقی مدرسی را به یاد می آوری ... او معاصر بود ... مثل علی تجویدی ، مثل قمرالملوک وزیری ...

8. چه قدر دلخواه است که دسته جمعی بشاشیم روی تابلوی میراث فرهنگی. بعد همه با هم سر به نیست  شویم ... نیما صفار معاف باشد تا بتواند به smsی به چهار پنج نفر خبر برساند ... در تجمعات مقابل میراث فرهنگی برای تنگه بلاغی چند نفر شرکت کردند ... شاید همین تجمعات باعث تعجیل شد ، شهریور کجا و فروردین ... یعنی تعداد حاضران باعث محاسبه مسئولان امر شد ... یک صد هزارم نیروهای امنیتی ...

9. پیشینیان ما چنان زیستند که آثار انسانهای هزاره دوم قبل از میلاد در تنگه بلاغی به جای ماند

درمطلب" روشنفكري-اينجا"نيما سويه هاي چندي از روشنقكر اينجائي را كاويده است اما آشفتگي زبانش بيش از هر چيز ديگر موقعيت روشنفكر اينجائي وامروزين را منعكس نموده است.

روشنفكر را ذهن نقاد جامعه لقب داده اند .به گفته والري "اينكه روشنفكر به هيچ چيز باور ندارد ،امري طبيعي است"اما هتگامي كه اين نقد قرار است ازمدخل زبان فارسي صورت گيرد مشكل روشنفكر اينجائي رخ مينمايد.زباني كه عمريست تجربه خردستيزي،نقدناپذيري وتقدس گرايي را درون خويشتن ذخيره كرده وانديشه ايراني را تا سطح حاشيه زدن برانديشه يونانيان و...فروكاسته است.مفهوم روشنفكر نيز همانند بسياري از مفاهيم وارداتي ديگر سرنوشتي غمباروتراژيك دارداين مفاهيم پس از ورود به زبان ما به جاي اينكه تجربه زباني فارسي زبانان را گسترده تر سازند وبه انديشه ما فرصت وعرصه اي براي جولان بيشتردهندمجبور شدند هنوز سر نرسيده تكليف خود را در برابر يقين هاي سنگين ومناطق ممنوعه خردورزي روشن سازندوچنين شوم بر اين واژه گذشت كه هنوز پس از صدسال فضاي مفهومي آن در فارسي تعين نيافته .وهمين است كه نيما هم كه تلاش كرده تا مفهوم اين واژه را به گفته خودش به تقريب يابا حدس دركالبد تعريفي عينيت بخشد ،دستش خالي مانده.

ابن عربي گفته است كه" ميان معلوم ومجهول حايلي است كه برزخش مينامند"به گمانم روشنفكر ساكن همين وادي است نه ميداند جهنميست ونه يقين به مينوي شدن وكامروائي دارد ازمجهولات مي رهد تا به معلوم برسد ولي دائمآ ازآن دور ميشود، همين رفتن وهرگز نرسيدن رسالت بزرگي است كه به اعتقادكارل پوپر روشنفكران امروزي آن رااز ياد برده اندوهمين باعث شده كه آنان از هر نظريه اي حتي تئوري هاي فيزيك وزيست شناسي هم ايدئولوژي بسازند.اين درد مشترك روشنفكران اينجائي و آنجائي است يا مينوي يا جهنمي پنداشته می شوند.نيما در انتهاي مطلبش پرسيده است:"چرا ما(روشنفكران) بايد تن به باز توليد وضع موجود بدهيم؟"بايد بگويم وضعيت اسفباري كه از روشنفكران اينجائي به تصوير كشيده اي خود بخشي ازوضع موجود است،به گمانم اين انتظار ناشي از قائل شدن داعيه هاي بزرگ براي روشنفكرست .يادمان نرودكه فرزانگان همه چيزدان مستجاب الدعوه براي گذشته اندوروشنفكران برزخ نشين خاص امروز.

 برای ما چند نفر ( فی‌المثل حدود ِ70000000 ) اگر بخواهیم بیرون برویم از این فرود ( وضع‌مان  از این بدتر نشود ) کدام اخلاق بهتر جواب می‌دهد ؟ اخلاق متحمّل و روادارانه و معطوف به همزیستی یا نوع ِ‌اخلاقی که در آن فقط منافع تعریف می‌شود ؟ اینجا ( توی ایران ) هر دو را داریم ؛ اوّلی به تعارف است و رو و دوّمی امّا محدود می‌شود به بزن‌دررویی و زبلی‌های جیب‌برانه و نه اخلاق تجارت و مال‌اندوزی ِمآل‌اندیش . شاید به همین خاطر من هنوز هم به آرمان‌گرایی ِهپروتی میل بیشتری دارم و هم مفیدتر می‌دانمش از منفعت‌محوری ِمعاش‌اندیش . یعنی وقتی روی زمین منافعی ملموس تعریف نمی‌شود ، می‌توانیم دور هم بگردیم و چند روزی ادای پناه‌بردگان به آسمان را در آوریم .